Featured Posts
Πέμπτη 7 Ιουνίου 2012
Πέμπτη 24 Μαΐου 2012
RONNIE JAMES DIO
O Ρόνι Τζέιμς Ντίο, ή Ρόνι Ντίο, ή Ντίο (Ronnie James Dio, 10 Ιουλίου 1942 – 16 Μαΐου 2010) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής και δημιουργός της Heavy Metal μουσικής. Έδρασε με τα συγκροτήματα των Elf, Rainbow, Black Sabbath, Heaven & Hell καθώς και με το προσωπικό του σχήμα, τους Dio. Στις λοιπές μουσικές του συμμετοχές, περιλαμβάνεται επίσης η φιλανθρωπική κίνηση Hear 'n Aid. Έχει παγκοσμίως χαρακτηριστεί ως εκ των δυναμικότερων τραγουδιστών της Heavy Metal μουσικής, αναγνωρισμένος για τη μεστή φωνή του καθώς και για το ότι κατέστησε λαοφιλέστερη τη χειρονομία "devil's horns" στην κουλτούρα του συγκεκριμένου μουσικού είδους. Μια από τις τελευταίες του συνεργασίες ήταν εκείνη με τα αρχικά μέλη των Black Sabbath, Tony Iommi, Geezer Butler, και Vinny Appice, υπό το όνομα Heaven & Hell, της οποίας το πρώτο και μοναδικό στούντιο άλμπουμ ήταν το The Devil You Know , το οποίο κυκλοφόρησε στις 28 Απριλίου του 2009. Ο Ντίο, έφυγε από τη ζωή στις 16 Μαΐου του 2010, χάνοντας τη μάχη με τον καρκίνο στομάχου.
Τα πρώτα χρόνια
Ο O Ρόνι Τζέιμς Ντίο (επίσημο όνομα Ρόναλντ Τζέιμς Πανταβόνα) γεννήθηκε στο Πόρτσμουθ του Νιού Χάμσαϊρ και ήταν το μοναδικό παιδί μιας Ιταλικής οικογένειας η οποία διέμεινε εκεί έως την μετακόμισή τους στο Κόρτλαντ της Νέας Υόρκης κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Οι γονείς του τον γαλούχησαν με τις αρχές της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, γεγονός το οποίο τον δυσαρεστούσε
Πρώιμη καλλιτεχνική πορεία
Αρχικά, παιδί ακόμα, ο Ντίο ασχολήθηκε με την τρομπέτα, όπως επίσης ηχογράφησε αρκετά singles με διάφορα μουσικά σχήματα της ροκαμπίλι. Η επίσημη μουσική πορεία του ξεκίνησε ήδη στα γυμνασιακά του χρόνια, όταν το 1957 προσχώρησε, αρχικά ως μπασίστας, στους The Vegas Kings από τη Νέα Υόρκη, οι οποίοι συναποτελούταν από τους Billy DeWolfe στο τραγούδι, Nick Pantas στην κιθάρα, Tom Rogers στα ντραμς και Jack Musci στο σαξόφωνο. Το συγκρότημα σύντομα μετονομάστηκε σε Ronnie and the Rumblers και το 1958, άλλαξε ξανά το όνομά του σε Ronnie and the Redcaps, παράλληλα με αλλαγές στο δυναμικό του. Έτσι, ο Πανταβόνα αντικατέστησε τον de Wolf στη θέση του τραγουδιστή, ο Musci αποχώρησε από το σχήμα και ένας καινούργιος κιθαρίστας, ο Dick Botoff, προσχώρησε στη σύνθεση. Με αυτήν την καινούργια σύνθεση και όνομα κυκλοφόρησαν δύο singles: το 1958, το 7 ιντσών "Lover" μέσω της δισκογραφικής εταιρίας Reb Records και το 1961, μέσω της Seneca, το 'An Angel Is Missing' (S 178-102, USA). Στην πρώτη πλευρά του "Lover" ακούγεται το ομώνυμο κομμάτι στο οποίο τραγουδάει ακόμη ο Billy DeWolfe, ο προκάτοχος του Πανταβόνα, ενώ η φωνή του τελευταίου μπορεί να ακουστεί ξεκάθαρα στο υπόβαθρο. Η δεύτερη πλευρά φέρει το τραγούδι 'Conquest', ορχηστρικό, στο ύφος των Ventures, με τον ίδιο στην τρομπέτα. Το 'An Angel Is Missing' παρουσιάζει το ομώνυμο τραγούδι στην πρώτη πλευρά ενώ στη δεύτερη υπάρχει το 'What'd I Say. Και στα δύο τραγουδάει, επίσημα στη θέση του τραγουδιστή πλέον, ο Ντίο ο οποίος έκτοτε υιοθέτησε το παρωνύμιο αυτό ως αναφορά στο μέλος της Ιταλικής μαφίας Τζόνι Ντίο, και το χρησιμοποίησε για πρώτη φορά επαγγελματικά σ' αυτή, τη δεύτερη single κυκλοφορία του συγκροτήματος. Την ίδια χρονιά, το συγκρότημα άλλαξε το όνομά του ξανά σε Ronnie Dio and the Prophets. Η συγκεκριμένη σύνθεση διήρκεσε αρκετά και κυκλοφόρησε πλειάδα singles καθώς και ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ. Κάποιες πηγές αναφέρουν το Ντίο ως τον αποκλειστικό δημιουργό των τραγουδιών σε κάποια εκ των singles, ισχυρισμούς τους οποίους όμως ο ίδιος έχει διαψεύσει, αναφέροντας ότι η παραγωγική διαδικασία των singles υπήρξε αποτέλεσμα των μελών του σχήματος.
Το συγκρότημα των Ronnie Dio and the Prophets διέλυσε το 1967, ο Ντίο όμως, μαζί με τον κιθαρίστα τους, Nick Pantas, δημιούργησαν ένα καινούργιο, με το όνομα Electric Elves το οποίο το 1969 σμίκρυναν σε Ελφ (Elf). Εκείνη την εποχή, με αυτό το σχήμα, άνοιγαν τις συναυλίες των Deep Purple Οι φωνητικές δυνατότητες του Ντίο έτυχαν της προσεκτικής παρατήρησης του κιθαρίστα των Deep Purple, Ρίτσι Μπλάκμουρ και όταν εκείνος αποχώρησε από τους τελευταίους, προσέλαβε το Ντίο και άλλα μέλη των Ελφ, σχηματίζοντας τους Rainbow. Το σχήμα αυτό θα κυκλοφορήσει το 1975 τον πρώτο δίσκο του, "Ritchie Blackmore's Rainbow". Ο Ντίο ηχογράφησε σε 3 ακόμη δίσκους με τους Rainbow και έπειτα αποχώρησε λόγω μουσικών διαφορών με τον Ρίτσι Μπλάκμουρ ο οποίος απέβλεπε την πορεία της μπάντας προς εμπορικότερες κατευθύνσεις.
Το 1974, Ο Ντίο εμφανίστηκε ερμηνευτικά στο βρετανικό single "Love is All", από το άλμπουμ του Ρότζερ Γκλόβερ, μπασίστα των Deep Purple The Butterfly Ball and the Grasshopper's Feast όπως επίσης συνεισέφερε φωνητικά σε άλλα δύο τραγούδια, στα "Homeward" και "Sitting in a Dream" featured. Στον ίδιο δίσκο επίσης εμφανίζονται δύο καλλιτέχνες που έχουν και αυτοί κατά καιρούς συμμετάσχει στη σύνθεση των Deep Purple, οι Γκλεν Χιούγκες και Ντέιβιντ Κάβερντέιλ.
Black Sabbath
Το 1979, έπειτα από την αποχώρηση του από τους Rainbow, ο Ντίο προσχωρεί στους Black Sabbath αντικαθιστώντας τον Όζζι Όζμπουρν. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον επιτυχημένο εμπορικά δίσκο Heaven and Hell, με τον οποίο επανέκαμψε την καλλιτεχνική του πορεία. Είναι η περίοδος της συμμετοχής του στους Black Sabbath που ο Ντίο έκανε δημοφιλή ανά τους οπαδούς της metal μουσικής τη χειρονομία "devil's horns". Ο ίδιος αναφέρει ότι η γιαγιά τους συνήθιζε να χρησιμοποιεί αυτή τη χειρονομία για να αποδιώξει το "κακό μάτι", δεισιδαιμονία αρκετά διαδεδομένη σε προληπτικούς γηραιότερους της Νότιας Ιταλίας. Τα "κέρατα" (horns) φέρονται να χρησιμοποιούνται τόσο για να τρομάξουν όσο και για να μεταβιβάσουν το "κακό μάτι" σε κάποιον. Ο Ντίο δεν ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε αυτή τη χειρονομία καθώς το συγκρότημα των Coven προέβη σ' αυτήν την πρακτική τόσο στη δισκογραφική της πορεία όσο και στη συναυλιακή της δραστηριότητα, ήδη από το 1968. Οι Parliament-Funkadelic, επίσης έχουν πράξει ομοίως όμως φαίνεται σε πολλές προωθητικές φωτογραφήσεις τους, εικαστικό περιεχόμενο των δίσκων τους, όσο και σε συναυλίες τους στη δεκαετία του 70'. Το 1992, ο Ντίο επιστρέφει για σύντομο χρονικό διάστημα στους Black Sabbath για τις ανάγκες της ηχογράφησης του δίσκου τους Dehumanizer ο οποίος συμπεριλήφθηκε στο Top 40 του Ηνωμένου Βασιλείου και έφτασε στην 44ή θέση του Billboard 200. To 1980, ο Ντίο ερμήνευσε στα τραγούδια "To Live for the King" και "Mask of the Great Deceiver" στον προσωπικό δίσκο του Κέρρυ Λίβγκρεν Seeds of Change . Η συμμετοχή του αυτή αμφισβητήθηκε έντονα από τους χριστιανούς οπαδούς του Λίβγκρεν, καθώς ο ίδιος όπως και οι συνεργάτες του, Black Sabbath, θεωρούταν "σατανικοί" από πολλούς χριστιανούς. Ο Ντίο ανέφερε επ' αυτού ότι δεν θεωρούσε τον συγκεκριμένο δίσκο ως "Χριστιανικό" και ότι η συμμετοχή του αποτελούσε προσωπική χάρη στον Λίβγκρεν.
Το 1982 , η μίξη του ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου των Black Sabbath Live Evil, οδήγησε το Ντίο και τον ντράμερ Βίννυ Άππις στην αποχώρηση τους από τις τάξεις του συγκροτήματος και στη δημιουργία ενός καινούργιου που θα έφερε το όνομα του τραγουδιστή.
Κύριο άρθρο: Dio (συγκρότημα)
Συμμετοχές
Το 1997, ο Ντίο συμμετείχε στο δίσκο του Πατ Μπόουν Boone In a Metal Mood: No More Mr. Nice Guy, μια συλλογή διασκευών σε γνωστά heavy metal τραγούδια που αποδόθηκαν σε ύφος big band. Ο Ντίο ηχογράφησε φωνητικά συγχρόνως με την κύρια φωνή του Boone, στο τραγούδι του Ντίο Holy Diver".
Το 2000, η δισκογραφική εταιρία Century Media] κυκλοφόρησε το Holy Dio: Tribute to Ronnie James Dio, έναν δίσκο με διασκευές κυρίως power metal συγκροτημάτων σε τραγούδια που έχει ερμηνεύσει ο Ντίο.
Οι Tenacious D ηχογράφησαν μια διασκευή με τον τίτλο "Dio" η οποία συμπεριλαμβάνεται στον ομώνυμο δίσκο του συγκροτήματος. Εκεί, ο τραγουδιστής τους ακούγεται να παρακινεί τον Ντίο να "περάσει τη σκυτάλη" σε αυτούς. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο ίδιος ο Ντίο, ενέκρινε την πράξη και προσκάλεσε τους Tenacious D να εμφανιστούν στο βίντεο του τραγουδιού του "Push". Παρ' όλ' αυτά, στο τηλεοπτικό κανάλι VH1, κάποιοι, σε μια απόπειρα ερμηνείας μικρών χωρίων μιας συνέντευξής του Ντίο, έχουν εκφράσει τη δυσαρέσκειά τους στην ιδέα ότι εκείνος "περνάει τη σκυτάλη" σε κάποιους όπως οι Tenacious D που φέρονται να μην αξίζουν τέτοιας τιμής. Αν όμως ή συνέντευξη παρακολουθηθεί εξολοκλήρου, καθίσταται φανερή η χιουμοριστική διάθεση του Ντίο.
Το 2005, αποκαλύφθηκε η συμμετοχή του Ντίο στο ρόλο του Dr. X στον δίσκο Operation: Mindcrime II, των Queensrÿche, συνέχεια της ενιαίας δισκογραφικής ιστορίας του Operation: Mindcrime. Η συμμετοχή του εμφανίζεται σε προεγγεγραμένο βίντεο που δημιουργήθηκε για τις ανάγκες της επακόλουθης περιοδεία του συγκροτήματος. O Ντίο επίσης έχει εμφανιστεί συναυλιακά μαζί τους αποδίδοντας το συγκεκριμένο ρόλο, τουλάχιστον μια φορά. Και τα δύο αυτά γεγονότα περιλαμβάνονται στην DVD κυκλοφορία Mindcrime at the Moore.
Τον Σεπτέμβριο του 2005, οι Dio περιόδευσαν στη Σιβηρία και στην άπω Ανατολική Ρωσία ξεκινώντας από το Καμπάροβσκ.
Τον Οκτώβριο του 2006, επιβεβαιώθηκε η συνεργασία του Ντίο με τα μέλη των Black Sabbath, Tony Iommi, Geezer Butler, καθώς και με τον ντράμερ Vinny Appice ο οποίος είχε στο παρελθόν ενταχθεί περίπου την ίδια περίοδο με το Ντίο στο συγκρότημα. Περιόδευσαν με το όνομα Heaven & Hell, τίτλος του πρώτου στουντιακού δίσκου των Black Sabbath έπειτα από την αρχική εισχώρηση του Dio στη σύνθεσή τους το 1980. Επέλεξαν το συγκεκριμένο όνομα καθώς οι Iommi και Butler ανήκουν ακόμα στην υπάρχουσα σύνθεση των Black Sabbath με τον αρχικό τους τραγουδιστή, Ozzy Osbourne, οπότε επέλεξαν διαφορετική ονομασία για την εκείνη την εκδοχή των Sabbath με το Ντίο. Το αρχικό σχέδιο προέβλεπε τη συμμετοχή στους Heaven & Hell και του αρχικού ντράμερ των Black Sabbath, Bill Ward, πρόταση όμως την οποία εκείνος απέρριψε. Κατά το 2008, το συγκρότημα ολοκλήρωσε μια παγκόσμια περιοδεία με συνολικά 98 εμφανίσεις.
Το 2006, ο Ντίο εμφανίστηκε στην αρχή της ταινίας Tenacious D in The Pick of Destiny υποδυόμενος τον εαυτό του για κάποιο μικρής διάρκειας πλάνο. Εκεί, ο ήρωας Lil' JB, τον οποίο υποδύεται ο Troy Gentile, είναι θυμωμένος καθώς ο πατέρας του, τον οποίο υποδύεται ο Meat Loaf, δεν του επιτρέπει να ασχοληθεί με τη ροκ μουσική, καθώς θεωρεί ότι είναι "η μουσική του διαβόλου". Έτσι, ο Lil' JB προσεύχεται σε μια αφίσα του Ντίο για βοήθεια. Τότε ο Ντίο παίρνει σάρκα και οστά και τον προτρέπει τραγουδιστά να "αφήσει αυτή την καταπιεστική γειτονιά" και να πάει στο Χόλυγουντ.
Προσωπική ζωή
Ο Ντίο παντρεύτηκε την πρώτη σύζυγό του, Loretta Berardi (γεν. 1941), κάποια στιγμή μέσα στη δεκαετία του '60. Υιοθέτησαν έναν γιο, τον Dan Padavona (γεν. Ιούλιο 1968), ο οποίος εργάζεται στο Μπίνχαμτον, ως μετεωρολόγος στην Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία της Νέας Υόρκης.[8]
Έπειτα από το διαζύγιό του με την Berardi, ο Ντίο παντρεύτηκε την Wendy Galaxiola (γεν. 1947), η οποία ήταν και η μάνατζέρ του. Κατά τη δεκαετία του '80, συνεργαζόταν με συγκροτήματα από το Λος Άντζελες όπως οι Rough Cutt και οι Hellion. Είναι επίσης η πρόεδρος του ιδιωτικά χρηματοδοτούμενου οργανισμού "Children of the Night", που ως έργο έχει τη διάσωση των ανήλικων Αμερικάνων και Αμερικανίδων από την πορνεία. Ο Ντίο διατήρησε το γάμο του με την Galaxiola έως και το τέλος της ζωής του.
Σπουδές, διακρίσεις
Ο Ντίο αποφοίτησε από το τοπικό εκπαιδευτικό ίδρυμα του Κόρτλαντ το 1960. Αρκετά αργότερα, το 2004, εισήχθη τιμητικά στο Hall of Fame της σχολής.[9]. Επίσης, στις 15 Νοεμβρίου του 1988 τιμήθηκε από την πολιτεία του Κόρτλαντ με την ονοματοδοσία μιας οδού η οποία φέρει έκτοτε το όνομά του, η Dio Way.[10] Κατά τη διάρκεια μιας εμφάνισής τους στο Darien Lake Performing Arts Center στο Ντάριεν, κοντά στο Μπαφαλο της Νέας Υόρκης στις 18 Σεπτεμβρίου το 2007, ο Ντίο αποκάλυψε ότι είχε παρακολουθήσει μαθήματα Φαρμακευτικής στο Πανεπιστήμιο του Μπάφαλο, γεγονός που επιβεβαιώθηκε από τα αρχεία του ιδρύματος, αναφέροντας τη συμμετοχή του Ντίο κατά τα έτη 1960-1961, χωρίς την τελική αποφοίτηση του..[εκκρεμεί παραπομπή] Κατά τον πρώτο έτος της φοίτησής του εκεί, σχημάτισε ένα από τα πρώτα συγκροτήματά του. Παράλληλα, του είχε προταθεί υποτροφία στο Juilliard School of Music την οποία δεν αποδέχτηκε λόγω του ενδιαφέροντός του για τη Ροκ μουσική. Πέραν του γεγονότος της αναγνώρισης του Ντίο για τη δυναμική φωνή του, ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι ουδέποτε παρακολούθησε την οποιαδήποτε ωδική εκπαίδευση. Απέδωσε την τραγουδιστική του ικανότητά στη σωστή αναπνευστική τεχνική που έμαθε παίζοντας γαλλικό κόρνο ως παιδί. Στις 17 Ιανουαρίου του 2007, ο Ντίο εισήχθη στο Rock Walk of Fame του Guitar Center στην Sunset Boulevard του Hollywood.
Καρκίνος στομάχου, θάνατος
Στις 25 Νοεμβρίου του 2009, με την παρακάτω ανακοίνωση, η Wendy δημοσίευσε ότι διαγνώστηκε στον Ντίο καρκίνος του στομάχου:
"Διαγνώστηκαν στον Ronnie, τα πρώτα στάδια του καρκίνου του στομάχου. Ξεκινάμε αμέσως θεραπεία στην Mayo Clinic. Αφού σκοτώσει κι αυτό το δράκο ο Ronnie θα επιστρέψει στη σκηνή, εκεί που ανήκει κάνοντας αυτό που αγαπάει περισσότερο, να εμφανίζεται για τους οπαδούς του. Ζήτω το ροκ εντ ρολ, ζήτω ο Ronnie James Dio. Εκφράζουμε τις ευχαριστίες μας στους φίλους και οπαδούς σε όλο τον κόσμο για τις ευγενικές ευχές τους. Το γεγονός αυτό έχει βοηθήσει πραγματικά στην βελτίωση της κατάστασής του. "
Τις 14 Μαρτίου του 2010, η Wendy ανάρτησε μια διαδικτυακή ενημέρωση για την κατάστασή της υγείας του:
"Βρισκόμαστε στην έβδομη χημειοθεραπεία, και τα αποτελέσματα της αξονικής τομογραφίας καθώς και της ενδοσκόπησης είναι καλά – το σώμα του κύριου όγκου έχει σμικρυνθεί σημαντικά και η συχνότητα των επισκέψεων μας στην Αντικαρκινική Κλινική του Χιούστον στο Τέξας γίνονται πλέον κάθε τρεις αντί για κάθε δύο εβδομάδες"
Στις 4 Μαΐου του 2010, οι Heaven and Hell ανακοίνωσαν την ακύρωση όλων των καλοκαιρινών εμφανίσεών τους λόγω της κατάστασης της υγείας του Ντίο.
Ο Ντίο απήλθε στις 7:45 π.μ. στις 16 Μαΐου του 2010, σύμφωνα με τις επίσημες πηγές.
H Wendy ανακοίνωσε στην επίσημη ιστοσελίδα του Ντίο:
"Σήμερα, η καρδιά μου έσπασε. Ο Ronnie έφυγε στις 7:45am στις 16 Μαΐου. Αρκετοί φίλοι και η οικογένειά του τον αποχαιρέτησαν προσωπικά πρωτού εκείνος φύγει εν ειρήνη. Ο Ronnie γνώριζε πόσο πολύ αγαπήθηκε από όλους τους. Εκτιμούμε την αγάπη και την υποστήριξη που μας δώσατε. Σας παρακαλούμε, δώστε μας λίγες μέρες ησυχίας για να ανταπεξέλθουμε σ' αυτήν την τρομερή απώλεια. Να ξέρετε ότι σας αγαπούσε όλους και ότι η μουσική του θα ζει για πάντα."
Κληρονομιά
Η καλλιτεχνική πορεία του Ντίο καλύπτει έξι δεκαετίες, από το 1957 έως το 2010 και έμεινε γνωστός ως μια από τις δυναμικότερες και μοναδικές φωνές στη ροκ μουσική, με συγκροτήματα όπως οι Rainbow, οι Black Sabbath καθώς και το προσωπικό του σχήμα, οι Dio.
Το 2006, κατά την της ετήσια τελετή βράβευσης "Roll Of Honour" του περιοδικό Classic Rock απονεμήθηκε στον Ντίο το "Metal Guru Award".
Στις 17 Ιανουαρίου του 2007, ο Ντίο εισήχθη στο Guitar Center's Rock Walk of Fame στο Χόλυγουντ.
Τον Απρίλη του 2010, ο Ντίο αποκαλέστηκε ως ο "Καλύτερος Metal Τραγουδιστής" στα βραβεία Golden Gods Awards του περιοδικού Revolver.
[Επεξεργασία]Χρονοδιάγραμμα
Μέλη
The Vegas Kings
(1957–1958)
Ronnie and the Rumblers
(1958)
Ronnie James Dio – Ηλεκτρικό μπάσο
Billy de Wolf – Τραγούδι
Nick Pantas – Ηλεκτρική κιθάρα
Jack Musci – Σαξόφωνο
Tom Rogers – Ντραμς
Ronnie (Dio)and the Redcaps
(1958–1961)
(Το όνομα "Ντίο" προστέθηκε στην δεύτερη single κυκλοφορία)
Ronnie James Dio – Τραγούδι/Ηλεκτρικό μπάσο
Nick Pantas – Ηλεκτρική κιθάρα
Dick Bottoff – Ηλεκτρική κιθάρα
Tom Rogers – Ντραμς
Ronnie Dio and the Prophets
(1962–1967)
Ronnie James Dio – Τραγούδι/Ηλεκτρικό μπάσο
Nick Pantas – Ηλεκτρική κιθάρα
Dick Bottoff – Ηλεκτρική κιθάρα
Tom Rogers – Ντραμς
The Vegas Kings (1957–1958)
Ronnie & The Ramblers (1958)
Ronnie and the Red Caps (1958–1961)
Ronnie Dio and the Prophets (1961–1967)
The Electric Elves (1967–1969)
The Elves (1969–1970)
Elf (1970–1975)
Rainbow (1975–1979)
Black Sabbath (1979–1982)
Dio (1982–1991)
Black Sabbath (1991–1992)
Dio (1993–2010)
Black Sabbath (2006) (Ηχογράφηση 3 τραγουδιών για την κυκλοφορία Black Sabbath: The Dio Years)
Heaven and Hell (2006–2010)
Τρίτη 3 Απριλίου 2012
Φαινόμενο: RORY GALLAGHER
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στην Ιρλανδία και μεγάλωσε στην Κομητεία Κορκ. Περίπου στην ηλικία των εννέα, παρακολούθησε τον Έλβις Πρίσλεϋ σε τηλεοπτική του εμφάνιση και έκτοτε αποφάσισε ν' ασχοληθεί με την κιθάρα, μελετώντας μόνος του. Στα δώδεκά του χρόνια κέρδισε σ' ένα διαγωνισμό την πρώτη του ηλεκτρική κιθάρα. Έφηβος ακόμα άρχισε να παίζει διασκευές σε επιτυχίες της εποχής και να εμφανίζεται με το πρώτο του συγκρότημα, τους Fontana Showband, ως support act σε διάφορα άλλα συγκροτήματα. Στα δεκαέξι του, σχημάτισε τη δική του μπλουζ μπάντα, τους Impact, με τους οποίους έπαιξε στη Γερμανία και την Ισπανία κατά το '65 και '66. Σ΄αυτές τις περιοδείες, ανάμεσα στον εξοπλισμό του, διέθετε και τη Battered Strat, τη Stratocaster που θα τον συντρόφευε σε όλη την υπόλοιπη καριέρα του, και που αγόρασε σε κάποιο κατάστημα στο Κορκ το 1961. Η κιθάρα λέγεται ότι ήταν η πρώτη του είδους της στην Ιρλανδία. Την είχε παραγγείλει κάποιος άλλος showband μουσικός και ο οποίος άλλαξε γνώμη καθώς δεν του άρεσε το χρώμα. Έτσι, η κιθάρα κατέληξε στα χέρια του Ρόρυ για μόλις εκατό λίρες.
Taste
Πριν κλείσει τα είκοσι του χρόνια, έγινε παγκόσμια γνωστός με τους Taste, συγκρότημα που σχηματίστηκε το 1966 από τον ίδιο και τους Τζον Γουίλσον και Ρότσαρντ ΜακΚράκεν. Κυκλοφόρησαν δυο lp's, τα Taste και On the boards και δυο ζωντανά άλμπουμ, τα Live at Montreux και Live at the Isle of Wight), ενώ συμμετείχαν σε μερικά απ' τα σημαντικότερα ευρωπαϊκά φεστιβάλ της εποχής όπως και περιόδευσαν στην Αμερική.
Σόλο καριέρα
Οι Taste διαλύθηκαν το 1970 κι ο Ρόρυ ξεκίνησε την προσωπική του καριέρα του μαζί με άλλους μουσικούς, όπως ο μπασσίστας Τζέρι Μακαβόι, με τον οποίο θα συνεργαζόταν για το μεγαλύτερο μέρος της και με τον ντράμερ Γουίλγκαρ Κάμπελ. Το 1971 πρωτοεμφανίστηκε στην προσωπική του δισκογραφία μ' τον δίσκο που έφερε ως τίτλο τ' όνομά του. Ο δίσκος αυτός έφτασε στο Νο 40 της Βρετανίας, ενώ παράλληλα άρχισε να περιοδεύει στην Ευρώπη και στην Αμερική, συναυλιακή δραστηριότητα που θα εξακολουθούσε έως και το τέλος της ζωής του. Η κυκλοφορία με τις ηχογραφήσεις από την ευρωπαϊκή περιοδεία του1972, με τίτλο Live In Europe γνώρισε μεγάλη επιτυχία, όπως κι εκείνη στην Ιρλανδία του 1973-74, με τίτλο Irish Tour '74 η οποία μεταφέρθηκε, με τον ομώνυμο τίτλο, κινηματογραφικά ταινία από το σκηνοθέτη Τόνυ Πάλμερ, σε ταινία. Το 1972, ο Ρόρυ συμμετείχε στην ηχογράφηση των "London Sessions" των Μάντι Γουότερς και Τζέρι Λι Λιούις. Ο Γουότερς τον κάλεσε ξανά το 1974, για τις ανάγκες της ηχογράφησης τουLondon Revisited.
Στη συνέχεια ακολούθησε μια σειρά επιτυχημένων δίσκων. Το 1975 υπέγραψε συμβόλαιο με την Chrysalis, κυκλοφορώντας την αμέσως επόμενη χρονιά το "Calling Card", ο οποίος θεωρείται ο κορυφαίος δίσκος του, σε παραγωγή του μπασίστα των Deep Purple, Ρότζερ Γκλόβερ. Η κυκλοφορία αυτή όμως, όπως και η συνέχεια της καριέρας του, επισκιάστηκε από την επερχόμενη έκρηξη του πανκ, γεγονός όμως το οποίο δεν τον εμπόδισε να συνεχίσει να κυκλοφορήσει πολύ καλούς δίσκους, όπως τα Top Priority και Photo Finish.
Δεκαετία '80
Ενώ ο Ρόρυ συνέχισε να εμφανίζεται ζωντανά σε όλο τον κόσμο, οι δισκογραφικές παρουσίες του έγιναν αραιότερες κατά τη δεκαετία του '80. Στις 12 Σεπτέμβρη του 1981 εμφανίστηκε στην Ελλάδα, στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας. Η συναυλία, μια απ' τις πρώτες εμφανίσεις ξένων καλλιτεχνών που συνέβησαν στη χώρα, είχε 40.000 θεατές και συνοδεύτηκε από σοβαρά επεισόδια, από τη Φιλαδέλφεια έως τον Περισσό, με τις αστυνομικές δυνάμεις. Σύμφωνα με την περιγραφή του Ρόρυ: Ήμασταν βρεγμένοι, τα μάτια μας δάκρυζαν κι όλοι φοβηθήκαμε. Η συναυλία από μόνη της ήταν καταπληκτική. Αλλά ήταν επικίνδυνη. Απλά δεν ήθελα να πεθάνω σ ένα γήπεδο ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, χωρίς να ξέρω καν τι συνέβαινε.... Την επόμενη μέρα, ο τύπος κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδα και τίτλους όπως "Κάηκε ή Νέα Φιλαδέλφεια από τους ροκάδες". Η συναυλία αργότερα κυκλοφόρησε σε bootleg έκδοση με τον τίτλο Live in Athens.
Το 1985, ο Ρόρυ ίδρυσε τη δισκογραφική εταιρεία, Capo records, μέσω της οποίας κυκλοφόρησε δυο ακόμα δίσκους. Η υγεία του στα τέλη της δεκαετίας είχε αρχίσει να κλονίζεται, γεγονός όμως που δεν τον εμπόδισε να συνεχίσει να εμφανίζεται ζωντανά, ακόμα και λίγο πριν την κατάληξή του. Η τελευταία του εμφάνιση συνέβη στις 10 Ιανουαρίου 1995, στο Nighttown-theatre, στην Ολλανδία Τον Απρίλιο, λόγω των χρόνιων προβλημάτων του με το αλκοόλ, υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση ήπατος στο στο King's Hospital του Λονδίνου. Έπειτα από επιπλοκές, κατέληξε στις 14 Ιουνίου του 1995. Η σωρός του βρίσκεται στο κοιμητήριο Saint Oliver, στο Κορκ της Ιρλανδίας. Ο τάφος του κοσμείται από πέντε χρυσές ακτίνες, μια εκ των οποίων φέρει το ακριβές μήκος και τα τάστα της Fender του.
Επίδραση
Ο Ρόρυ Γκάλαχερ θεωρείται ένας απ' τους κορυφαίους κιθαρίστες της λευκής μπλουζ μουσικής, τόσο για τα ζωηρά του σόλο και τις καινοτόμες ιδέες στη σύνθεση, όσο και για το πάθος και τη δεξιοτεχνία της τραγουδιστικής του ερμηνείας. Πολλοί σύγχρονοι κιθαρίστες της ροκ και της μπλουζ τον θεωρούν ως την κύρια επιρροή τους. Ακόμα, θεωρείται μια από τις πιο σεμνές και συνεπείς παρουσίες της ροκ μουσικής. Χαρακτηριστικό παρουσιάζεται το εξής γεγονός: Το 1976, το τραγούδι του Edged In Blue είχε γίνει πολύ δημοφιλές στην Αμερική και η αποσπασματική κυκλοφορία του ως single θεωρείτο σίγουρο ότι θα χάριζε ακόμα πλατύτερη επιτυχία στο δημιουργό της. Ο Ρόρυ αρνήθηκε να το κυκλοφορήσει σαν single, αντιμετωπίζοντας τη δισκογραφική του δουλειά Calling Card ως αδιάσπαστο και ενιαίο σύνολο. Το 1974 επίσης, αρνήθηκε πρόταση να εισχωρήσει στους Rolling Stones καθώς πίστευε ότι κάτι τέτοιο θα ερχόταν σε αντίθεση με την αντίληψή του για τη μουσική. Συμμετείχε όμως σε μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της μπλουζ, όπως οι Μάντι Γουότερς, Άλμπερτ Κόλινς, Τζέρι Λι Λιούις, Λόνι Ντόνεγκαν και Αλέξις Κόρνερ. Καθ' όλη τη διάρκεια της μουσικής του διαδρομής, δε σταμάτησε να τοποθετεί πάνω απ' όλα, ακόμα και από την προσωπική του ζωή και την υγεία του, εκείνο που θεωρούσε ότι τον ολοκλήρωνε ως καλλιτέχνη και ως άνθρωπο: την αγάπη του για τα μπλουζ και το πάθος του να παίζει μουσική.
Δισκογραφία
- Rory Gallagher (1971)
- Deuce (1971)
- Live In Europe (1972)
- Blueprint (1973)
- Tattoo (1973)
- BBC Sessions (1974)
- Irish Tour 74 (1974)
- Against The Grain (1975)
- Calling Card (1976)
- Photo - Finish (1978)
- Top Priority (1979)
- Stage Struck (1980)
- Jinx (1982)
- Defender (1987)
- Fresh Evidence (1990)
- BBC Sessions (1999)
- Let's Go To Work (2001)
- Wheels within wheels (μετά θάνατο) - 2003
Έτσι Για να Γουστάρουμε
Νέα Φιλαδέλφεια 1981
Τετάρτη 28 Μαρτίου 2012
Και έτσι γίνεται η αρχή!!!
"Κάθε αρχή και δύσκολη" που λένε και στην περίπτωση μου ισχύει. Έχοντας κάτσει μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή για αρκετή ώρα χωρίς ακριβώς να ξέρω τι θέλω να γράψω αποφάσισα το πρώτο μου post να εξηγεί το τι πρόκειται να ακολουθήσει στο συγκεκριμένο blog.Θα ασχοληθούμε λοιπόν με την μουσική που μου αρέσει!Μπορεί να ακούγεται εγωιστικό αλλά sorry κιόλας δικό μου είναι το blog ότι θέλω θα γράφω, εσείς μπορείτε να αρκεστείτε στο θάψιμο που θα ρίχνετε στα σχόλια!
Κάθε ανάρτηση θα είναι αφιερωμένη σε κάποιον μεγάλο καλλιτέχνη ή και σε άλλους ανερχόμενους όπου θα παρουσιάζεται η βιογραφία και οι σημαντικότερες δουλειές τους, ενώ οι μουσικοί άξονες που θα κινηθούμε θα είναι: reggae, classic rock, ελληνικό rock και ηλεκτρονική μουσική.
Αυτά λοιπόν, νέα μου θα έχετε σύντομα μέχρι τότε σας χαιρετώ!!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)